Spui Haven: Christiaan Weijts...

Wat een geweldig ontwerp. Ik kan in gedachten de wandeling al maken. Romantiek? Jazeker, maar nadrukkelijk gebracht als verbinding klassieke en moderne architectuur. Je trekt in één beweging de Nieuwe Kerk terug in het beeld.
Zo'n muziektheater zou een geweldige aanwinst voor het hele gebied en stad zijn. (Hooguit heb ik hier als kritische noot dat het lettertype wel erg retro is, en op die manier bijna provocerend klassiek overkomt, maar misschien is dat juist de opzet).

Stomtoevallig schreef ik in mijn column voor het winternummer van LEVEN magazine (verschijnt vandaag) over de Haagse grachtengordel, en daar houd ik ook een pleidooi voor het opengooien van de grachten, want grachten is opera en theater. (Zie bijlage).
Ik had toen nog helemaal niet gedacht aan de mogelijkheid om dan juist dat water in het theaterkwartier te laten stromen. Al noem ik wel 'De wijnhaven vol schepen en rinkelende vlaggenmasten.'

Kortom, ik ben overtuigd. Nu de gemeente nog.

 

Op vrijdag jl werd de nieuwe editie van LEVEN maganzine gepubliceerd. Christiaan Weijts schreef daarin –O Fortuna– de volgend ecolumn over de grachten in onze binnenstad.

" De Haage Grachtengordel

Toen Multatuli een jaartje in Den Haag woonde had hij er een fantastisch uitzicht. In een brief uit 1869 schrijft hij: ‘Voor de deur is een vaart, waarin ik van den zomer een schuitje wil hebben. Over de vaart is een weiland, er staan slechts een paar huizen, dus van inkykende overburen is geen sprake.’
Ik ben eens gaan kijken waar dat huis stond. Het is vervangen door een blok sociale huurwoningen, rood met blauw, met schotelantennes op de balkons. De vroegere Zuidwestbinnensingel is nu het Buitenom. Er hangt wel een gevelplaquette.
Aan de overkant begint nu de Schilderswijk. ‘Het wijk,’ schijn je te moeten zeggen, begrijp ik van Parool-criticus Arie Storm, die opgroeide in de Rembrandtstraat en dus een eeuw eerder nog zo’n inkykende overbuur van Multatuli zou zijn geweest. Storm schrijft erover in zijn roman Luisteren hoe huizen ademhalen: ‘Stonden er eigenlijk wel bomen? (…) Nee, natuurlijk niet. Zo’n  buurt was het niet. Er stonden veel auto’s geparkeerd, stoffige auto’s.’
Nu woont Arie Storm in Amsterdam en wandelt hij door de Grachtengordel. Maar Den Haag had ook ooit een grachtengordel, gegraven in opdracht van prins Maurits, maar in de eeuwen erna zijn ze bijna allemaal gedempt.
Wat een totaal andere stad was het geweest als de Paviljoensgracht, Brouwersgracht, Prinsegracht nog bestonden en de grachtenpanden spiegelden. De wijnhaven vol schepen en rinkelende vlaggenmasten.
Water in de stad is leven, sfeer. Spiegelend licht, kabbelend plezier. Je loopt langs zo’n gracht en wilt meteen schuitjevaren met de auteur van de Max Havelaar. Waarom vliegen miljoenen mensen steeds maar weer naar Venetië? Precies.
Als onze grachten niet gedempt waren zouden er ’s nachts stellen verliefd langs de kades lopen en dramatisch afscheid nemen bij een brug. ’s Winters zou er overal geschaatst worden, en ’s avonds zou je zuchtend op een brug naar het kabbelend spiegelen van warm straatlantaarnlicht kunnen staren. Water in een stad is romantiek, opera, drama.
Het is veel lastiger verliefd te worden op een verkeersader met trams en auto’s in twee richtingen. Waarom vliegen we steeds weer naar Venetië? Precies.
Laatst fietste ik langs de Paleistuin en jawel: er stond weer water langs de Veenkade en de Noordwal. Water! Er komt zelfs een volautomatische parkeerplaats onder die al die stoffige auto’s aan het zicht onttrekt.
Ja, er gaan wat maanden van getimmer en irritante wegomleidingen aan vooraf, maar wat een geweldige ingreep is dit. Wat mij betreft is dit het startsein om nog veel meer van de Haagse grachtengordel te herstellen. Het zou het ambtelijke en wat formele imago van de stad meteen laten omslaan in speels en sprankelend.
Morgen nemen we allemaal een schuitje voor de deur.

Christiaan Weijts"



x

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Over ons

Werkgroep Dooievaar

 

Alles over de Werkgroep

Volg ons

Op Facebook en Twitter